آخرین مطالب
خانه / سیاستگذاری نفت و گاز / مدیریت دانش در سیر تاریخی قراردادهای بالادستی صنعت نفت ایران

مدیریت دانش در سیر تاریخی قراردادهای بالادستی صنعت نفت ایران

ایران با داشتن ذخایر عظیم هیدروکربوری جهان، با گذشت بیش از یک قرن از نخستین استخراج و بهره­برداری نفت در قلمرو خود، تا امروز به یک قرارداد جامع که زمینه­ساز پیشرفت دانش فنی کشور و سوق­دهنده به حداکثرسازی ظرفیت اقتصادی میادین هیدروکربوری باشد، دست نیافته است. در این پژوهش ضمن نگاهی اجمالی به دانش و مدیریت آن، به عنوان شرط لازم انتقال فناوری، قراردادهای نفتی امتیازی، مشارکتی و خدماتی پیش و پس از انقلاب اسلامی، از نگاه مدیریت دانش واکاوی شده­اند. نتایج به‌دست‌آمده، نشان می­دهد قراردادهای امتیازی فارغ از رویکرد دانشی و بدون فراهم کردن بستر تحقق ابعاد و فرایندهای مدیریت دانش تنظیم شده و قراردادهای مشارکتی و خدماتی نیز به اختصار و بدون تأمین تضمین­های لازم، تنها زمینه­ ساز کسب دانش بوده و رویکردی به سایر ابعاد مدیریت دانش نداشته است. پس از انقلاب اسلامی، با وجود تحولات و پیشرفت­های شگرف دانش در چند دهۀ اخیر، شروط راهبردی برای تحقق ابعاد مدیریت دانش و توسعه دانش و فناوری در قراردادهای بیع متقابل به روشنی مطرح نشده است و در نسل سوم این قراردادها، بُعد اجرایی انتقال فناوری فقط در سطح آموزش نیروهای انسانی، آن هم نه به صورت مطلوب نمود می­یابد.

فیصل عامری  ۱؛ عباس کاظمی نجف‌آبادی۲؛ سیدمهدی میرفتاح۳
۱دانشیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی
۲استادیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی
۳دانشجوی دکتری مدیریت قراردادهای بین‌المللی نفت و گاز دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامۀ طباطبائی
Daryaft

نشریه حقوق انرژی- بهار و تابستان ۱۳۹۷

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشودفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*